Inges-weblog

Op donderdagavond zijn we vertrokken uit Cottage Grove. Afscheid nemen is nooit leuk. Zeker niet van kleine Damien omdat je weet dat hij compleet veranderd zal zijn als ik hem ooit weer terug zie. Vlak boven Portland hebben we een hotel gekozen om te gaan slapen. Prima hotel, niet bijzonder maar een beter ontbijt dan het eerste hotel in Seattle. De reis de volgende dag naar Seattle verliep prima. We waren mooi op tijd en onderweg was er in het begin wat mist maar later werd het mooi weer.

Het inleveren van onze rental car ging soepel en na het inchecken van onze koffers moesten we nog een tijdje in de terminal wachten voor dat we het vliegtuig in mochten. Dus kon ik even tax-free shoppen terwijl het vliegtuig stond te wachten op ons (foto met iPhone)

De terugvlucht verliep wat bumpy. Veel turbulentie en natuurlijk vlogen we de nacht door dus was er niets te zien. Dat met het gevoel dat ik erg graag naar huis wilde maakte het een lange vlucht waarop ik niet kon slapen. Op Schiphol lande we bijna een half uur eerder. Want het thuisfront tot haasten aan heeft gezet vroeg in de ochtend. Maar ze waren er allemaal en op tijd en stonden vol ongeduld op mij te wachten. Marije stuurde me al een foto van 2 jongens bijna niet konden wachten. Marijn was zelfs in tranen toen hij me weer zag. Iets wat ik niet had verwacht omdat hij de gehele week door niet echt aan heeft gegeven dat hij het moeilijk had. Blijkbaar wel dus. Bij thuiskomst stond er een mooie taart (gemaakt door Marijn) op me te wachten.

De jetlag gisteren was mega. Ik heb tussen 13-15u echt even moeten slapen omdat ik het niet meer trok. Dennis maakte me wakker en ik had niet eens puf om de log nog bij te werken of mails te lezen. Maar nu na een nachtje slaap in mijn eigen bed (en vooral naast mijn lieve man) ben ik er wel een beetje overheen. Ik moet 2296 foto’s uit zoeken. Dat ga ik zo snel mogelijk doen en die foto’s komen allemaal op mijn foto pagina. Ik mis het lieve gezin in Oregon nu al en ik ga vast en zeker een keertje terug. Het was een geweldige trip!

Vandaag (donderdag) is onze laatste hele dag. Morgen vliegen we weer via Seattle naar huis. Gisteren was Jeroen jarig en heeft Jean-Louis voor een weeshuis aan pannenkoeken staan bakken. Met pannenkoeken meel uit Nederland. Alle kinderen hier, en wij ook, vonden het heerlijk!

Na het optrekken van de mist werd het prachtig weer. In de tuin nog even mijn aandacht gevestigd op de Steller’s Jay. Ze lijken kwa gedrag wat op onze Eksters. Lekker brutaal en nieuwsgierig. Maar prachtig blauw!

Ik heb stapels met foto’s die ik allemaal uit moet zoeken. Dat is wel een leuk klusje voor in het vliegtuig op de terugweg. Ik ben hier met open armen ontvangen door mensen die mij eigenlijk helemaal niet kennen. Jeroen en Melissa natuurlijk wel maar niet Melissa haar moeder en haar gezin. Toch ben ik me hier in een week behoorlijk thuis gaan voelen en wil ik best nog een keer terug. Mede door hun gastvrijheid heb ik veel minder heimwee naar huis gehad dan ik van te voren had gedacht. Het was een prachtige reis naar een prachtig gebied wat rust uitstraalt en het thuis is voor veel dieren. Ik kijk terug op een geweldige week!

Vandaag ben ik zelf op stap geweest. Het begon vanmorgen in de tuin. Ik was op weg naar het huis van Jeroen en Melissa. Dat is nog geen 2 minuten lopen. Ik heb er ruim een uur over gedaan want ik kwam van alles tegen onderweg. Zoals deze Ruby-crowned Kinglet. Lijkt een beetje op onze Staartmees. Leuk en snel dus.

Toen ik bijna bij de deur was kwam ik deze gasten tegen. Ze zijn zo brutaal als onze Eksters en grappig om te zien.

Alles hier in Amerika is groot. Niet alleen het land is groot maar bijvoorbeeld de supermarkt is hier gigantisch. Als je een cola bestelt krijg je standaard een halve liter en voordat ie op is staat er een refill op je tafel. Zelfs hun Roodborst is 2 maten groter dan die van ons.

Ik ben zelf met de auto op pad geweest vandaag. Het is hier prachtig en ik heb al aardig kunnen wennen aan het rijden in een automaat en de rijstijl van de gemiddelde Amerikaan. Ik heb heerlijk 1 1/2 uur tijd gestoken in een specht (Nothern Flicker) en lekker op mijn gemak terug gereden. Daarna hebben we voor de gehele familie pannenkoeken staan bakken. Want het is vandaag Jeroens verjaardag. Het was echt reuze gezellig en we hebben erg gelachen. Morgen onze laatste dag want vrijdag vliegen we terug. Donderdagavond vertrekken wij hier in de avond en rijden tot voorbij Portland om de vrijdag voldoende tijd over te hebben om in Seattle te komen. Vandaag geen foto’s meer op de fotopagina. Dat komt morgen. Voor mij is het nu 11u ’s avonds. Ik ga een tukje doen. Morgen weer een dag.

Vanmorgen vroeg naar de kust gereden. Toch nog een stukje van ruim 2 uur maar wel door prachtige bosrijke heuvels. Genoeg te zien onderweg. De kust is hier erg vol met rotsen en zeer weinig strand. Iets wat ik natuurlijk niet gewend ben. Ik ken kilometers strand maar hier is het goed zoeken. Wel indrukwekkende rotspartijen en meters hoge golven. Soms zijn er “sneaky waves” die vol gedonder op de kust denderen en alles mee terug slepen wat er toevallig tussen stond. Even met mijn voeten in de Pacific, wat ik graag wilde, was eigenlijk te gevaarlijk zo tussen de rotsen. Dus heb ik mijn schoenen aan gehouden en even mijn handen in de zee gestoken. Koud!

Niet zoveel tijd gehad om uitgebreid te fotograferen. Mijn gezelschap van niet fotografen heeft de limiet van het geduld bereikt. Dus heb ik mijn foto spullen opgeborgen en ben gewoon gaan kijken. Prachtig om te zien waren de heen en weer trekkende Bruine Pelikanen. Ze broeden in Alaska en omgeving en trekken nu in grote groepen zuidwaarts om daar te overwinteren. Bij toeval kwamen we bij een stukje waar er enkele op de rosten zaten te rusten. Daar maar wel een foto gemaakt.

We zijn verschillende stukken af geweest en hebben op de terugweg lekker wat gegeten. Ik zou de bochtige heuvelachtige weg terug rijden maar blijkbaar had mijn gezelschap zoveel vertrouwen in mijn rijden dat ze allemaal in slaap vielen.

Vanmorgen vroeg vertrokken naar Paulina Lake. Speciaal voor deze trip had Jeroen spijkerbanden onder de auto gezet want de verwachting was dat er sneeuw zou liggen. Paulina Lake is een kratermeer dus moesten we eerst flink klimmen. Inderdaad lag er sneeuw maar het gebied was prachtig!

Prachtige lavavelden (ik heb lavasteentjes voor je gezocht Timo!) en bij het meer verse berensporen. De beer hebben wij, aan de sporen te zien, echt net gemist. Ik wilde wel een tijdje bij het meer wandelen maar Jean-Louis wilde me er, zeker gezien de sporen, niet alleen achter laten.

Bij het meer kwamen we ook zeer veel Bald’s tegen. Laat ik dat nou als doel gehad hebben om te zien en te fotograferen. Dat doel is bereikt. Ik heb hele kaartjes vol en moet er nog erg veel uitzoeken. Maar enkele zijn erg naar het zin (zon is er nog steeds niet)

Deze zat naast een brug die niet erg stevig leek. Maar Jeroen wilde toch wel even stoppen voor me.

Ik heb zoveel foto’s gemaakt vandaag dat ik ze onmogelijk allemaal kan bewerken en laten zien. De lavavelden waren zeer indrukwekkend om te zien. Kilometers lang alleen maar gestolde lava. Maar ook het uitzicht op de pieken, vol met sneeuw, was prachtig! Maar deze is ook leuk. Kleine Damien in de sneeuw aan Paulina Lake

Wintertijd is hier in gegaan vannacht. En ik had a zo’n moeite met het tijdsverschil. Iedere nacht tussen 2 en 3 ben ik klaar wakker. Kan dan wel even lekker met Dennis chatten die dan net aan het middag eten begint. Daarna slaap ik gelukkig nog wel even verder. Toch vroeg wakker geworden van het geluid van de vogels buiten. Dus snel mijn schoenen aan en de tuin in. Dat is hier niet zo moeilijk want de tuin is zeer groot. Het uitzicht vanuit het huis is ook magnifiek. Zelfs de rivier behoort tot de tuin. Helaas was het weer wat grauw maar geen regen in ieder geval.

Er woont een Kingfisher (IJsvogel) maar hij wil nog niet erg op de foto. Wel de Song Sparrows (zie foto pagina) en deze gast die net buiten de tuin woont maar soms heel onverwacht over komt zeilen. Dit is een record-shot speciaal voor Timo. Ik hoop hem er nog wel beter op te krijgen in de loop van de week. Als het weer beter gaat worden.

Daarna zijn we naar Eugene gegaan om te winkelen. Dat kan hier namelijk ook op zondag. Alles is open en alles is groot!!! Mensen zijn hier erg aardig maar soms wel wat overdreven. Of ik ben misschien gewoon te nuchter. Dat zal het wel zijn. We hebben lekker wat zitten eten in de mall en zijn daarna wat inkopen gaan doen. Voor onszelf en voor Damien.

Op de terugweg reden we langs een natuurgebied waar veel vogels zouden moeten zitten. Die bleven op afstand maar deze twee Otters kwamen nieuwsgierig kijken naar ons. Erg leuk om even naar te kijken!

Ik heb hier trouwens een new best friend. Het is Jesse en ’s morgens gaat ze mee op mijn rondje. Dat helpt tegen de beren, elanden en coyotes die over het terrein trekken maar voor het nemen van vogelfoto’s is het niet zo geschikt. Jesse rent namelijk graag voor me uit en dus tegen de tijd dat ik aan kom zijn de vogels vertrokken. Toch is het heerlijk om in de ochtend een fors blokje om met haar te lopen. Ik hoef er de tuin niet voor uit.

Net, het is hier nu avond, bij het terugrijden naar huis een Coyote zien lopen. Helaas langs een weg waar we niet konden stoppen voor een foto. Maar toch mooi om te zien. Morgen gaan we naar een groot meer hier in de buurt waar ook veel wildlife zou moeten zitten. Dus laad ik mijn batterijen op vannacht en gaan we morgen voor 7u op pad.

In Nederland is het soms voor mijn medemens op het irritante af. Als er ergens een vogel piept dan weet ik 9 van de 10 keer wat ik hoor. Maar hier in Amerika blijk ik te beschikken over een zeer groot vogelend onvermogen. Ik weet namelijk niet wat ik hoor. Zo kwam ik op een zeer druk parkeerterrein een grote groep vogels tegen die volop zaten te kwetteren in een grote boom. Ik had werkelijk geen idee. Dus nam ik een foto toen één van de kwetteraars op de grond ging zitten. Het bleek een Brewer’s Troepiaal. Een soort Merel voor de mensen die het graag wat simpeler zien. Mooie glanzende vogel die hier blijkbaar veel voorkomt. Ik weet nu ook hoe hij klinkt in een gesprek. Zal het goed onthouden. Mocht ik er ooit eentje in Nederland horen kwetteren zal ik meteen roepen wat het is!

Vanmorgen vroeg hebben wij onze hotelkamer vroeg verlaten. Het was soms net een scène uit een tv serie. Dat de buurman een hoertje vermoord op zijn kamer en dat je binnen 6 minuten heel CSI Seattle op de stoep heb staan. Zoiets. Maar goed je moet alles een keer hebben mee gemaakt. In het donker vertrokken we richting Cottage Grove over de interstate 5. Helaas wat mist in de ochtend. Ik kon nog net Mount Rainier ontwaren door de mistflarden maar Mount st Helens, die ik graag op de foto wilde, is geheel in mist op gegaan. Ondertussen was het ook aan het regenen en dus zijn we door gereden. Allebei een stuk door prachtige natuur.

Tegen de middag kwamen we aan in Cottage Grove. Hartelijk ontvangen door Melissa, Damien en Melissa’s zusje Dawn. Jeroen was even het afval weg aan het brengen. Dat doe je hier overigens niet “even”. Daar ben je wel een uurtje zoet mee.

De natuur is hier adembenemend en het uitzicht vanuit het huis geweldig. Aan het einde van de middag heeft Jeroen me even mee naar boven genomen met de auto. Geen stukje dat je eventjes kan lopen. Bovenop de berg is het helemaal geweldig en daar nam ik deze foto met mijn iPhone.

Mooi om te zien is ook hoe Jeroen hier thuis hoort. Hij is hier zo zichzelf en volwassener dan ik hem ooit gezien heb. Hij moet hier in de states hard werken om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen voor zijn gezin. Maar het doorzettingsvermogen en wilskracht straalt eraf en voelt goed. Zo wie zo voelt het hier goed. Deze mengelmoes van Nederlandse Amerikanen voelt als een warm bad en doet mij na dag al volledig denken in het engels en me zeer op mijn gemak voelen.

Vanmorgen vroeg begon het al goed met het uitvallen van een trein. Gelukkig maakte de intercity een extra stop en konden we toch op weg naar Schiphol. Dennis, Marijn en Timo brachten mij naar het station. Het viel Timo zwaar en dat is lastig om aan te zien voor een mama achter de treindeur. Met een half uur vertraging vertrokken we van de gate op weg naar de Kaagbaan. Ik heb nog steeds wat last van mijn bijholtes en ik hoopte dat ik niet te veel last zou hebben met opstijgen. Dat viel mij gelukkig mee en met een prachtig mooi vergezicht over onze kust vertrokken we richting de US. We vlogen recht over de Zuidpier. Een plaats waar ik graag ben. Mijn window seat begon meteen goed.

Er was wel wat turbulentie onderweg. Het schudde en bonkte een beetje maar verder was het een rustige reis met helder zicht. Prachtig zicht op het poolijs rond Groenland en helemaal mooi was het uitzicht op de Rockie Mountains. Overal sneeuw en prachtige bergen.
(foto gemaakt met de iPhone dus niet geweldig van kwaliteit)


Tijdens het dalen wel wat meer last van mijn oren gehad maar na een rustige landing zijn we aangekomen in Seattle. De rij voor de paspoort controle duurde een eeuwigheid en de vragen zijn ietwat curieus soms. Maar we mochten verder en hebben een mooie huurauto opgehaald voor onze tijd hier. Een Nissan Murano all wheel drive. Als je het doet moet je het wel goed doen.

Morgen rijden we de ruim 500km naar Cottage Grove naar Jeroen, Melissa en Damien. Maar eerst blijven we een nachtje in een klein aftands motel in Seattle. Ach je moet alles een keer mee hebben gemaakt tenslotte

De koffer ligt op bed en is nog voor de helft leeg. Ik heb niet zo gek veel nodig voor een weekje. Dus ga ik zo nog maar even de stad in om wat cadeautjes te kopen voor Jeroen, Melissa en vooral voor Damien (bijna 1 jaar). Als ik het goed in deel kan ik zelfs mijn eigen kussen meenemen. Want goed slapen doe ik eigenlijk alleen op mijn eigen kussen. Consequentie daarvan is wel dat ik minder mee terug kan nemen. Maar eigenlijk was ik toch niet van plan om heel Oregon leeg te kopen.

Ik ga er op de eerste plaats natuurlijk heen voor mijn reserve-broertje en zijn gezin maar ik wil er zeker ook de omgeving gaan verkennen. Misschien thuis komen met foto’s van wat Amerikaanse vogelsoorten en beren zoeken. De Amerikaanse Zeearend staat hoog op mijn lijstje en ik heb begrepen dat dat toch zeker wel te doen zou moeten zijn. Helaas zijn de voorspellingen van het weer ronduit slecht. Dus zullen de echte knallende foto’s niet te maken zijn ben ik bang. Maar dan heb ik nog een reden om weer eens terug te gaan.

Ik heb er erg veel zin in maar zie ook wel een beetje op tegen het missen van mijn mannen. Ik weet dat ik dat niet zo goed kan. Maar ik hoop daar meer dan voldoende afleiding te hebben dat ik het wel een weekje trek. De mannen hier gaan het lastiger krijgen denk ik. Want wat zal het oorverdovend stil zijn in huis als ik er niet ben.